Tijdens de feestdagen voel ik het altijd. Op speciale data, op bepaalde plaatsen ... Op verwachte momenten, en ook op de meest onverwachte, kan het sombere gevoel van trauma terug de kop opsteken. Als kind was ik een echte kerstfan. Lekker eten met de hele familie, kerstfilms kijken, met een kerstmuts op naar de kerstmarkt, overal lichtjes en kerstliedjes in de winkels. Enkel de lichtjes blijven over. Internationale Vrouwendag, 8 maart, bezorgt mij elk jaar een knoop in mijn maag. De dag erop verloor ik mijn mama. Ik hoor het je al denken, het zal dit jaar al 18 jaar geleden zijn. Het wordt tijd dat ik het een plaats geef en doorga.
Hallo volgende misverstand: trauma verwerken is eindig en lineair. Sorry voor de desillusie, trauma verdwijnt niet. Ja, het effect van trauma in de hersenen verdwijnt na de juiste begeleiding. Dat toonde ik jullie enkele weken terug met hersenscans uit het wetenschappelijk onderzoek. Dat betekent niet dat het trauma op zich verdwijnt als sneeuw voor de zon. Het zou handig zijn. Maar zoals vaak, zo werkt het niet. En daar lopen lotgenoten soms op vast. 'Ik ben nu al zoveel jaar verder. Ik heb het allemaal al eens verteld. Ik moet het loslaten en vooruitkijken. Als ik er weer over begin, of mij een dag minder voel, ben ik zwak en slaag ik er niet in mijn trauma te overwinnen.' Dus zwijgen we maar, zetten we ons beste pokerface op en bewijzen we dat we het verleden ver achter ons lieten. Waarvan akte, maar bewijsmateriaal niet aanvaard.
Vorige week brak brand uit in een bar in Crans-Montana. 119 mensen raakten zwaar verbrand. Naast het psychologische leed, ook een zwaar lichamelijk trauma. Zij zullen voor de rest van hun leven de littekens meedragen. Lichamelijk en psychisch. Want het werkt op dezelfde manier. De wonde geneest, het litteken blijft. Sommige mensen met oude blessures ervaren pijn vlak voor het weer omslaat. Meteoropathie heeft dit fenomeen. Een ooit verstuikte enkel kan een gevoeligere plek blijven in de volgende jaren. Met trauma is het net zo. Bepaalde triggers kunnen een gevoeligheid, gerelateerd aan het trauma, oproepen. Ook al ben je van je trauma hersteld. Het is niet omdat Jan om de hoek voelt in zijn ooit gebroken elleboog dat het in de komende dagen kouder zal worden, dat zijn elleboog terug is gebroken. Het is niet omdat Internationale Vrouwendag mij er elk jaar op wijst hoe oneerlijk het is dat mijn mama mij werd ontnomen door het onrecht dat ons overkwam, dat ik vastzit in mijn rouwproces. Het is niet omdat ik geen filter heb voor de verhalen van mijn lotgenoten, dat ik mijn trauma na het misbruik niet heb verwerkt.
Het gaat niet om leven NA het trauma, het gaat om leven MET. Het gaat om aanvaarden wat is gebeurd, aanvaarden wat het met je doet en beseffen dat je veel meer bent als persoon dan enkel het trauma. Ik start elke lezing en elk gastcollege met een overvolle slide: ik heb mijn rugzak, én ik was een blij en sociaal kind, ben nu mama, kleindochter, vriendin, werknemer, run mijn vzw, verslind boeken, ben gepassioneerd door schrijven, drink liters koffie, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Want mijn god, er zijn nog zoveel dingen die ik wil leren en doen! Al die zaken samen, vormen wie ik ben. Mijn rugzak hoort thuis in dat (ellenlange) lijstje, en duidelijk ook een stevige portie FOMO.
Reactie plaatsen
Reacties