Ronny: "Het reilen en zeilen binnen het jeugdhulpsysteem is me al heel lang bekend; vanaf mijn prille kindertijd eigenlijk. Zo heb ik ervaren, net als vele lotgenoten die ooit in ‘het systeem’ belandden, wat het is om je in de meest kwetsbare periode van je leven heel onveilig te voelen. Dat laat diepe sporen na. Helaas zag ik ook al meermaals van dichtbij hoe makkelijk het is om de allerkwetsbaarsten te misbruiken en uit te buiten. Dat laat onuitwisbare sporen na.

Als kind al droomde ik ervan dat ‘wanneer ik later groot zou zijn’, ik een groot en veilig huis zou bouwen voor al die allerkwetsbaarsten. Die nood was toen hoog. Die nood is vandaag nog steeds heel hoog. Ik besef nu, meer dan ooit, dat het jeugdhulpsysteem op het vlak van bescherming van die allerkwetsbaarsten op vele cruciale vlakken te kort schiet.

Hervorming na hervorming zag ik dat systeem zichzelf herorganiseren, maar telkens weer met dezelfde uitkomst: de allerkwetsbaarsten konden (en kunnen) maar al te vaak niet beschermd worden. Dat is heel ontmoedigend om vast te stellen.

Bemoedigend was dan weer dat ik ook keer op keer zag hoe een sterk individu of een groepje mensen zélf manieren bedacht om zoveel mogelijke fragiele en gekwetste kinderen en jongeren te beschermen. Mensen die het systeem noodgedwongen in vraag stelden en met oplossingen kwamen voor de prangende problemen. En keer op keer bleek dat het beschermen en helpen van de allerkwetsbaarsten wél te doen was; met onbegrensd geduld, devote toewijding, ervaringsdeskundigheid en onnoemelijk veel empathie.

Zo veel ik over het jeughulpsysteem wist, zo weinig wist ik over Fonkel. Ik had er nog nooit over gehoord of erover gelezen voor Melanie me contacteerde met een vraag. Ik wist dan ook niet dat Melanie één van die sterke individuen was die zich écht bekommert om het lot van de allerkwetsbaarsten: de misbruikte kinderen en jongeren.

Ze bouwde geen groot huis voor hen die moeten beschermd worden, nee; ze bedacht een plan om die kinderen en jongeren op tijd weerbaar te maken. En dat, door hen simpelweg uit te leggen hoe kwetsbaar ze zijn en hoe sommige mensen daarvan willen profiteren. Tegelijkertijd licht ze ook ouders en leerkrachten voor over dat verwoestende mechanisme. Ze doet dat met bijzonder veel toewijding, met grote deskundigheid (helaas vanuit haar eigen ervaring), met veel geduld en met een hartverwarmende empathie.

Melanie vond en zocht ondertussen een klein team dat haar gedreven ondersteunt en dat zich mee dag en nacht inzet voor kinderen en jongeren die misbruikt werden of dreigen misbruikt te worden.

Haar vraag aan mij was, of ik me mee achter haar Fonkelende project wilde scharen. Ik heb daar welgeteld nul seconden over getwijfeld en volmondig „ja, natuurlijk!“ gezegd. En wel omdat ik, net als Melanie, vind dat elk misbruikt kind of misbruikte jongere en één te veel is."