Lieve Raul, je naam is klein, maar hij weegt zwaar. Zwaarder dan de sporttas waarin men je heeft willen doen verdwijnen, zwaarder dan de stilte die daarna viel. Vlaanderen sprak je naam de voorbije dagen luidop uit, alsof spreken hetzelfde is als beschermen. Alsof woorden, eens ze te laat komen, nog iets kunnen rechtzetten. Ik schrijf je omdat zwijgen nog ondraaglijker is.

Euh, wacht even, gebeurt dit echt? Echt? Dus in de cel van de meest verguisde man van België, die al decennialang achter slot en grendel zit, vond men beelden van kindermisbruik? Wablief? Serieus? Kan dit echt? Dat ik hierop wil reageren, en moet reageren, da's zeker. Maar wat zeg je hierop? Hoe kan dit gebeuren? Oneindig veel vragen, verder sprakeloos. Dit kan de ratio niet vatten. Ratio als in 'gezond boerenverstand'.

Naar aanleiding van de onthullingen over de schokkende kindermishandeling van deze kinderen, voel ik als ervaringsdeskundige en oprichter van Fonkel de noodzaak om hier mijn stem te laten horen. Dit verhaal van de twee jongens, die jarenlang onterecht als 'duivelskinderen' werden bestempeld, illustreert niet alleen de verschrikkingen van mishandeling, maar ook de falende systemen die ons zouden moeten beschermen.

Drie jaar geleden waagde ik de grote sprong. Na jarenlange stilte deelde ik mijn verhaal, in mijn boek en als ervaringsdeskundige (sounds fancy, right). Lezingen, interviews, gastcolleges, laat maar komen! Hoe meer ik mijn boodschap van hoop kan delen, hoe beter en hoe liever. Noem het een queeste. De vele positieve reacties moedigen mij aan nog een tandje bij te steken. Zoals de attente ober zei toen hij mij mijn latte bracht waarmee ik mij moed indronk voor mijn allereerste lezing: "Met dit onderwerp heb je sowieso de sympathie van het publiek. Het feit alleen al dat je dit doet, geen mens die daar niet aandachtig naar luistert." De sympathieke man gaf mij dat laatste zetje om het podium te bestijgen. Hij had gelijk. De betrokkenheid van de toehoorders is altijd weer indrukwekkend. Je kan gerust stellen dat ik het na drie aar wel gewoon ben om mijn verhaal te delen.

Mijn kinderen groeien op met verschillende huisdieren. Doorheen de jaren hadden we kippen, kanaries (en ander klein gevogelte), konijntjes, katten en een labrador. Zo'n grote, lieve, brave loebas. Een gouden hart dat nog geen vlieg kwaad doet. Ze waakte naast hun wieg, en lag enkele jaren later vanop afstand toe te kijken hoe ze speelden, als een vertederde moeder. Heb je een mindere dag, voelt ze met je mee en ligt ze naast je. Als puppy was ze heel speels. Ons hart stond vaak stil toen de uit de kluiten gewassen beer een sprintje trok in huis, tussen de spelende peuters en meubels door. Nooit stootte ze een kleintje omver. De meubels daarentegen, die kregen soms een ferme stoot. 16 wordt ze komende zomer. Ook al is ze intussen grotendeels blind en hoort ze het niet meer als je haar roept, haar goedaardigheidsgehalte blijft even groot. Geen knorrig oudje, eeuwig lief en positief. Zo lief dat ze zich door een klein katje van amper twee jaar van haar orthopedisch kussen laat jagen, zonder weerstand. Neem je haar mee wandelen, gaat ze braaf opzij voor haar kleine soortgenoten die de straat bijeen blaffen om zich te profileren.

Tijdens de feestdagen voel ik het altijd. Op speciale data, op bepaalde plaatsen ... Op verwachte momenten, en ook op de meest onverwachte, kan het sombere gevoel van trauma terug de kop opsteken. Als kind was ik een echte kerstfan. Lekker eten met de hele familie, kerstfilms kijken, met een kerstmuts op naar de kerstmarkt, overal lichtjes en kerstliedjes in de winkels. Enkel de lichtjes blijven over. Internationale Vrouwendag, 8 maart, bezorgt mij elk jaar een knoop in mijn maag. De dag erop verloor ik mijn mama. Ik hoor het je al denken, het zal dit jaar al 18 jaar geleden zijn. Het wordt tijd dat ik het een plaats geef en doorga.

De laatste dag van het jaar, het uitgelezen moment om de staat op te maken van de voorbije 365 dagen en met een kritische blik te kijken naar hoe het beter kan in het jaar dat komt. Deze periode doet mij ook altijd nostalgisch terugdenken aan mijn favoriete boek, al van kinds af aan: A Christmas Carol van Charles Dickens, waarin Ebenezer Scrooge op kerstnacht bezoek krijgt van drie geesten, die hem een kritische blik op zichzelf geven, waarna hij als een nieuw persoon wakker wordt. Als kind las ik elk jaar de Disney-versie van het verhaal. En nog elk jaar passeert Ebenezer in mijn gedachten tijdens de laatste week van het jaar.

De eindejaarsperiode, de tijd bij uitstek voor zelfreflectie en goede voornemens. We maken ze allemaal, en je ziet ze overal opduiken: meer sporten, gezonder eten, betere balans werk-privé inplannen … Het is een eeuwenoude gewoonte. Al meer dan 4.000 jaar geleden, in oude culturen, was het einde van het jaar een tijd voor rituelen en beloftes om het nieuwe jaar voorspoedig in te luiden. Na die eerste weken in het nieuwe jaar, is het net als 5 jaar na covid: alle oude gewoontes keren terug, alsof ze nooit weg waren. Hoe zouden we anders elk jaar opnieuw voornemens kunnen maken?

Afgelopen week ging ik terug langs bij mijn psychologe. Sinds enkele jaren een vaste en onmisbare tweemaandelijkse afspraak waarbij ik eigenlijk gewoon telkens wil nagaan of ik in bepaalde situaties goed reageerde, en soms haar advies vraag voor bepaalde vraagstukken waar ik tegenaan loop. Want, het zal geen verrassing zijn, mijn grootste gave is tegelijk ook mijn grootste valkuil: empathie. Ik voel mensen goed aan. Er is een reden waarom ik geen persoonlijke begeleiding voor lotgenoten wil doen. Ik heb geen filter voor hun pijn. Bij onrechtvaardigheid sta ik op mijn achterste poten. En al zeker als er kinderen of dieren bij betrokken zijn. Een kracht die mij al vaak heeft geholpen, en die een rode draad is doorheen alles wat ik doe. Laat mij tussen de mensen zijn, laat mij met en voor mensen werken, en ik ben gelukkig. Uit mijn insightsprofiel (de kleurkes voor wie het kent, en anders neem je er Google maar even bij) blijkt dat ik bijna uitsluitend groen ben, en dat je ze moeilijk groener kan vinden. Gooi er nog wat geel bij, en de idealistische dromer is gevormd. (groen staat voor empathisch vermogen en mensgerichtheid, geel is creativiteit nvdr.)

De voorbije weken waren druk, immens druk. Elke dag stond er wel nog iets gepland voor Fonkel, na mijn fulltime dagtaak bij mijn werkgever. Daarnaast zijn er ook nog mijn twee fantastische pubers, mijn passie schrijven, een lief, de vrienden. Als je last hebt van FOMO (Fear Of Missing Out) zoals ik, als je graag actief bent en je sociale leven ook prior is, loopt die agenda al eens over. Luxeprobleem, dat is zeker! Al mag die boog af en toe ook eens iets minder gespannen staan. Daarom knepen we er vorige week enkele dagen tussenuit. Even weg van alle verplichtingen. Even alles mag, niks moet. We hebben beiden zo'n agenda, en zetten ons beiden naast onze vaste dagtaak in voor een betere wereld. En allebei hebben we een hobby waarin we onze creativiteit de vrije loop kunnen laten gaan. Je kan je inbeelden dat een paar stillere en rustigere dagen wel eens deugd konden doen. Al gingen veel gesprekken over de dagtaak, de vrijwilligersactiviteiten en de nevenactiviteiten. Die molentjes blijven draaien.

Terwijl ik begin te schrijven, schieten mijn gedachten alle kanten op. Richting boodschappenlijstje, wat er nog moet gebeuren in het huishouden, dat ik ergens in de komende dagen nog naar Ikea moet raken, ik moet de cadeautjes voor de sint nog bestellen voor C en M, om dan nog maar te zwijgen over de zomerreis die ik graag met vroegboekkorting zou boeken.

"F., die ik ken van vroeger, kiest er bewust voor om geen kinderen te hebben. Ze had het als kind niet gemakkelijk, en wil daarom geen risico nemen."