Mijn kinderen groeien op met verschillende huisdieren. Doorheen de jaren hadden we kippen, kanaries (en ander klein gevogelte), konijntjes, katten en een labrador. Zo'n grote, lieve, brave loebas. Een gouden hart dat nog geen vlieg kwaad doet. Ze waakte naast hun wieg, en lag enkele jaren later vanop afstand toe te kijken hoe ze speelden, als een vertederde moeder. Heb je een mindere dag, voelt ze met je mee en ligt ze naast je. Als puppy was ze heel speels. Ons hart stond vaak stil toen de uit de kluiten gewassen beer een sprintje trok in huis, tussen de spelende peuters en meubels door. Nooit stootte ze een kleintje omver. De meubels daarentegen, die kregen soms een ferme stoot. 16 wordt ze komende zomer. Ook al is ze intussen grotendeels blind en hoort ze het niet meer als je haar roept, haar goedaardigheidsgehalte blijft even groot. Geen knorrig oudje, eeuwig lief en positief. Zo lief dat ze zich door een klein katje van amper twee jaar van haar orthopedisch kussen laat jagen, zonder weerstand. Neem je haar mee wandelen, gaat ze braaf opzij voor haar kleine soortgenoten die de straat bijeen blaffen om zich te profileren.
En daar leg ik de brug naar een volgend misverstand, dat mij vaak frustreert: introversie is gebrek aan maturiteit. Wat geldt als rangorde tussen onze labrador Fragile en haar kleine luidruchtige soortgenoten, geldt ook bij mensen: de luidste roepers krijgen het meest gedaan van anderen, worden vaker geloofd en raken het verst. Kijk maar binnen veel bedrijven en naar de politiek. Of naar die ontevreden klant die met veel drama en luide stem een artikel komt terugbrengen en zijn geld terugvraagt, ook al ligt de schuld duidelijk bij hem. 'Klant is koning', wordt dan gezegd, en de brave handelaar doet wat de klant eist. Het kan ook omgekeerd, denk aan de slinkse aannemer en de alleenstaande vrouw die niks over elektriciteit en loodgieterij kent.
Het lijkt alsof profilering en de perceptie die zo gecreëerd wordt, meer dan kennis en capaciteiten, de sleutel tot succes zijn. Al meermaals vastgesteld, tot grote ergernis, en dat zowel in privé- als in werksfeer. Je ziet een probleem, legt jouw visie daarop uit en stelt een oplossing voor. Twijfel in de ogen van je gesprekspartner en een lauwe 'mhm'. Of helemaal geen reactie, dat gebeurt ook. Met lichte twijfel aan jezelf (oei, ik zie het hier zeker verkeerd), zwijg je en volg je verder in het gesprek dat de andere terug in de hand nam. Enige tijd later wordt er terug over het probleem gepraat. Deze keer zegt de andere te weten wat er moet gebeuren, en hoor je jouw suggestie op tafel gegooid worden. Waarbij je perplex staat en niet meteen weet te reageren. Want als een betweter 'ik zei het toch!' terugkaatsen, daarvoor ben je te introvert. Of beter: het lijkt je de moeite niet om die strijd te voeren. Het resultaat primeert, de weg ernaartoe is ondergeschikt. Dus wat maakt het uit wie er met de oplossing op de proppen komt? Heel veel dus! Die luide roepers gaan met jouw pluimen lopen, tot daar aan toe, maar worden zo ook als de werkers en de slimsten aanzien. En jij als 'stillere', jij bent de volger. Deze week nog tijdens een vergadering op het werk. 'Deze persoon voert het werk wel goed uit, maar mist soms het zelfvertrouwen om zaken door te duwen.' 'Oh, nog niet matuur genoeg dus.' Néé, deze persoon is heel matuur, kent de job en de organisatie door en door. Maar is niet zo luid dan sommige andere roepers, die vaak veel minder kennis hebben. Ze heeft zelfs de maturiteit om daar niet stante pede tegenin te gaan.
Ooit zei iemand mij dat zo'n luide roepers met minder kennis vroeg of laat door de mand vallen. Ik geloof het graag. Tegelijk denk ik dat de mand veel steviger is dan gedacht. Toch ben ik veel liever labrador dan chihuahua. Hoezeer het mij ook ergert om weer zo'n déjà-entendu te ervaren, veel liever verder in verbinding werken met de andere dan een strijd om het laatste woord te gaan voeren. Om met een stevig cliché te eindigen (want geef toe clichés kunnen dooddoeners zijn, tegelijk bevatten ze zoveel waarheid): alleen kom je ver, samen kom je verder. Wie zal het mij binnenkort vertellen?
Reactie plaatsen
Reacties