Drie jaar geleden waagde ik de grote sprong. Na jarenlange stilte deelde ik mijn verhaal, in mijn boek en als ervaringsdeskundige (sounds fancy, right). Lezingen, interviews, gastcolleges, laat maar komen! Hoe meer ik mijn boodschap van hoop kan delen, hoe beter en hoe liever. Noem het een queeste. De vele positieve reacties moedigen mij aan nog een tandje bij te steken. Zoals de attente ober zei toen hij mij mijn latte bracht waarmee ik mij moed indronk voor mijn allereerste lezing: "Met dit onderwerp heb je sowieso de sympathie van het publiek. Het feit alleen al dat je dit doet, geen mens die daar niet aandachtig naar luistert." De sympathieke man gaf mij dat laatste zetje om het podium te bestijgen. Hij had gelijk. De betrokkenheid van de toehoorders is altijd weer indrukwekkend. Je kan gerust stellen dat ik het na drie aar wel gewoon ben om mijn verhaal te delen.
Tot het met iemand is die dicht bij mij staat. Iemand waarvan ik hoop dat die mij leuk zal vinden. Iemand waarvan ik hoop dat die mij niet anders zal bekijken eens de rugzak is geopend en de inhoud op tafel ligt. Op zo'n moment krimpt mijn hart ineen, knijpt mijn keel dicht en krijg ik klamme handen. Dan voel ik mij eventjes weer heel klein, kruip ik weg in een donker hoekje, benen opgetrokken tegen mijn borst, hoofd gebogen tegen mijn knieën. Wachtend op een eerste reactie die ik heel nauwgezet zal lezen. Als een schuw dier dat zich voorzichtig laat benaderen. Alle zintuigen op scherp. Klaar om mijzelf te beschermen mocht dat nodig zijn.
Wat niet betekent dat ik terug aan mezelf moet twijfelen. We zijn niet kapot omdat we voelen. Emotionele reacties zijn menselijk. Alert zijn voor gevaar en jezelf beschermen is een mechanisme dat elk levend wezen van nature heeft. Het betekent niet dat we die rugzak niet op orde hebben.
Het is om deze, en om zoveel andere redenen, dat ik hou van het magistrale Comfortably numb van Pink Floyd. Enerzijds de geniale, prachtige en overweldigende muziek die je laat wegdromen. Anderzijds de tekst, waarin gevoelens van emotionele verdoving, isolatie en verlangen naar ontsnapping worden beschreven. De strofen verdoofd, het refrein de chaos binnenin. In de eerste jaren nadat mijn mama van 'hem' wegging, ging ik heel hard naar mijzelf op zoek. Geïsoleerd, want ik was bang dat anderen mij als 'raar' zouden aanschouwen. Verlangend naar ontsnapping van de pijn waarmee ik worstelde. Volgens dokter Google zijn wij overlevers vaak een vogel voor de kat. Ik zag mijzelf al gevangen worden, weerloos, verloren. Onmetelijke chaos binnenin, en een immense schrik om wat er van mij worden zou. Zoekend naar emotionele verdoving, en tegelijk - gelukkig - schrik van de middelen die daartoe kunnen dienen. Die zouden mij nog meer de controle laten verliezen, terwijl ik liefst de teugels stevig in handen hou.
Het nummer herinnert mij daaraan. Dat ik niet numb wil zijn. Als het nooit eens regent, hoe kan je dan de warme gloed van de stralende zon waarderen. Doe mij maar comfortably ok. Onlangs zei een vriendin dat je pijn moet toelaten, net zoals wanneer je bevalt van een kind. De pijn komt met vlagen, ontsnappen kan niet. Maar de beloning nadien is zo mooi, dat je alle leed vergeet. Nu ja, vergeten ... Dertien jaar na de geboorte van mijn jongste spruit, weet ik nog haarscherp hoe ze zich een weg naar buiten baande. Tegelijk zou ik het (bij wijze van spreken voor alle duidelijkheid) zo opnieuw doen. Je moet soms door de storm om de regenboog te zien. En aan het uiteinde van die regenboog een pot goud te vinden.
Reactie plaatsen
Reacties